Archiwa blogu

Uszkodzony lub zagubiony dowód osobisty? Zobacz co należy zrobić, aby uzyskać nowy

Posiadanie dowodu osobistego jest obowiązkowe dla obywateli Rzeczpospolitej Polskiej. Dokument ten stwierdza tożsamość osoby i jej obywatelstwo.

Według przepisów, za nieposiadanie lub niewymienienie dowodu osobistego grozi kara grzywny lub ograniczenie wolności do 1 miesiąca. Dokument stanowi nie tylko poświadczenie naszych danych, ale na jego podstawie możemy także przekroczyć granice krajów członkowskich Unii Europejskiej, a także państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Poza danymi ujawnionymi na dowodzie osobistym znajdują się również zakodowane informacje. Na przykład na odwrocie dokumentu u dołu znajdują się informacje o właścicielu w formie możliwej do odczytania przez system komputerowy. Dowód ważny jest zazwyczaj przez 10 lat od daty wydania, ale obywatele, którzy ukończyli 65. rok życia mogą mieć wydany dokument bezterminowo.

Oprócz sytuacji, w której ważność dokumentu wygaśnie, dowód należy wymienić w przypadku, gdy zostanie uszkodzony lub nastąpi zmiana danych osobowych lub adres stałego zamieszkania.

Według ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych osoba, która utraciła dowód osobisty musi niezwłocznie zawiadomić tym najbliższy urząd gminy. Organ ten wydaje zaświadczenie o utracie dokumentu, które jest ważne do wydania nowego dowodu osobistego. W przypadku odnalezienia naszego dowodu osobistego, który uprzednio został zgłoszony, jako zgubiony, osoba ma obowiązek niezwłocznie powiadomić o tym organ gminy, w którym złożono wniosek o wydanie nowego dowodu.

Obywatelowi, który osobiście zgłosił w urzędzie gminy lub w placówce konsularnej Rzeczpospolitej Polskiej fakt uszkodzenia lub straty dowodu osobistego, wystawiane jest zaświadczenie o uszkodzeniu lub utracie dowodu osobistego.

Joanna Walerowicz

mojszmal.pl

Szykuje się nowelizacja ustawy Prawo spółdzielcze

Ostatnio coraz częściej zdarzają się przypadki, gdzie mieszkańcy lokali spółdzielczych mają kłopoty z wykonywaniem swoich uprawnień, pomimo że postępują zgodnie z wymogami zawartymi w regulaminach i statutach. Organy administracyjne nie akceptują pełnomocnictw, a stanowiska zajmują osoby sprzyjające zarządzającym spółdzielniom.

Według obowiązującej ustawy Prawo spółdzielcze spółdzielnia jest zrzeszeniem nieokreślonej liczby osób, o zmiennym wkładzie udziałowym i składzie osobowym, który w interesie swoich członków prowadzi działalność gospodarczą. Z tego powodu nie istnieje nadrzędność pomiędzy władzami a członkami spółdzielni.

Trzeba potrafić odróżnić spółdzielnię mieszkaniową i wspólnotę – te drugie, co do zasady liczą od kilku do kilkunastu członków, podczas gdy spółdzielnię tworzy nawet kilkadziesiąt tysięcy członków. Ponadto spółdzielnia działa zgodnie z przepisami prawa cywilnego, a jej władze nie są organem administracji publicznej.

Aktualnie w Sejmie trwają prace nad nowelizacją ustawy Prawo spółdzielcze. Zakładane jest m.in. uproszczenie postępowań spornych, które teraz są opóźniane przez żmudne postępowanie wewnątrzspółdzielcze, przed tym jak sprawa trafi do sądu. Ponadto, nowe przepisy mają bardziej udostępnić członkom spółdzielni dostęp do dokumentów finansowych, do których teraz mają tylko prawo wglądu.

Propozycja nowelizacji ustawy pojawiła się, gdy okazało się, że spółdzielnie potrafią swobodnie podchodzić do regulacji. Popularne jest nieuznawanie pełnomocnictw. Spółdzielnie uzasadniają to twierdzeniem, że wszelkie uprawnienia przysługują członkom, a nie osobom trzecim, co w świetle przepisów nie jest uprawnione.

W spółdzielniach największe znaczenie ma organ walnego zgromadzenia, który tworzony jest przez lokatorów. W praktyce jednak najważniejszą rolę mogą odgrywać kolonie i rady osiedla. Kłopotem jest to, że zajęcie stanowiska w radzie wiąże się z uzyskiwaniem płacy, którą wypłacają władze spółdzielni. Dlatego między organami spółdzielni rzadko dochodzi do nieporozumień.

Joanna Walerowicz

mojszmal.pl

Jak dokonać odwołania darowizny wykonanej?

Odwołanie przekazanej darowizny może odbyć się nawet parę lat po jej wykonaniu. Jednak jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych przez Kodeks cywilny. Kiedy można odwołać darowiznę i jak tego dokonać?

Według definicji zawartej w prawie cywilnym darowizna opiera się na tym, iż darczyńca deklaruje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem własnego majątku. W efekcie stanowi ona umowę zawartą pomiędzy obiema stronami.

Przepisy Kodeksu cywilnego przewidują, że darczyńca może wycofać się z darowizny nawet już zrealizowanej w przypadku, gdy obdarowany okazał względem niego rażącą niewdzięczność, przy czym musi ona mieć miejsce już po zawarciu umowy. Istotne jest, aby zaniechanie lub czyn będący wyrazem rażącej niewdzięczności były skierowane pośrednio lub bezpośrednio w darczyńcę oraz karygodnie naruszało normy społeczne i rodzinne.

Jednak, jak ocenia w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy, rażąca niewdzięczność nie następuje w sytuacji, gdy obdarowany wykonuje nieumyślnie działania godzące w dobra darczyńcy.

Odwołania darowizny mogą podjąć się zarówno darczyńca, jak i jego spadkobiercy. Proces odwołania rozpoczyna się poprzez złożenie oświadczenia na piśmie o odwołaniu darowizny. Na oświadczeniu powinno znaleźć się uzasadnienie oraz konkretne żądanie zwrotu podarowanego przedmiotu.

Warto wiedzieć, że samo oświadczenie nie przywraca początkowego stanu własności darowanej rzeczy. Oznacza to jedynie, że w chwili cofnięcia darowizny obdarowany zobowiązuje się do wniesienia pisemnego oświadczenia o zwrotnym przekazaniu przedmiotu darowizny. Jeśli obdarowany odmawia przekazania tego przedmiotu, darczyńca może wystąpić do sądu, aby dochodzić swoich praw. W takim przypadku wytacza się powództwo o powstanie konieczności złożenia przez obdarowanego woli o przeniesienie przedmiotu darowizny na darczyńcę.

Odwołanie darowizny wykonanej możliwe jest w ciągu roku od dnia, w którym darczyńca dowiedział się o działaniu świadczącym o rażącej niewdzięczności.

Joanna Walerowicz

mojszmal.pl